Meer loslaten. Minder gezweef.

‘Zweverig’ is ZO 2018!

Wat ik merk is dat ik, en heel veel mensen om me heen die ook maar iets ondernemen op gebied van persoonlijke ontwikkeling, vaak zeggen:

“Ik doe sinds kort aan (vul maar in) en merk dat het me echt heel goed doet! Maar… het is niet zo zweverig als je denkt hoor.”

Vanwaar die verantwoording? Omdat we bang zijn veroordeeld te worden? Omdat we nuchter dienen te zijn, met beide benen op de grond en vooral niet te spiritueel? Want dat zou te zweverig zijn? Lieve mensen, de verdieping opzoeken, connecten met wat je echt voelt en daarnaar durven luisteren, meer in het nu zijn… dat is toch JUIST zorgen dat je met beide benen op de grond staat? En wat is de definitie van spiritualiteit? Laatst hoorde ik iemand zeggen: het is niets meer dan ontdekken wat je diepgewortelde waarden zijn en daarnaar leven. Vrij helder en down to earth toch? Continue maar nadenken over wat komt (de toekomst) of balen van wat is gebeurd (verleden) en dat kan herhaaldelijk blijven analyseren, DAT is pas zweven. Dan ben je niet hier. En hier gebeurt het. In het nu. Hier is je aanwezigheid nodig. Als het je lukt vaker in het nu te zijn, maak je je minder zorgen, kun je beter aanvoelen wat je mentaal en fysiek nodig hebt, voel je je uitgeruster, ben je gezelliger, heb je meer energie, meer creativiteit, meer focus… Zal ik nog even doorgaan? Dit willen we allemaal. Maar de weg daarnaar toe mag vooral niet te ‘zweverig’ zijn. Zullen we voor nu gewoon afrekenen met dit begrip en het lekker in 2018 laten? Zullen we vooral focussen op loslaten van wat niet werkt en omarmen wat ons verder brengt? Op wat voor manier dan ook? Op een manier die bij jou past, ongeacht wat anderen daarvan vinden?

Loslaten. HOE DAN?

Loslaten. We weten allemaal dat dit goed voor ons is en willen het maar al te graag. Van alles loslaten… klinkt heerlijk! Maar HOE DAN? Hoe laat je los? Dit was de afgelopen weken meermaals het gespreksonderwerp in mijn sessies en met vriendinnen. Hoe laat je los?? Wat in ieder geval niet werkt is te streven naar loslaten. Dat is vergelijkbaar met het NIET denken aan die paarse olifant zeg maar… Je snapt ‘m ;-).

Maar hoe dan wel? Het tegenoverstelde van loslaten is vasthouden. Oftewel: controle! En controle noem ik vaak het grootste vriendje van angst. Gedachten als “Wat als…?” (controle willen hebben op de toekomst) “Als ik X had gedaan, dan…” (controle willen krijgen op wat er in het verleden is gebeurd), het zijn allemaal gedachten die voortkomen uit angst dat iets niet goed was, of niet goed zal gaan. Het laat je overal zijn, behalve in het nu. Het laat je zweven en put je uit. Een manier om dit meer los te laten is leren hoe je meer op het nu kunt focussen. Je kunt je aandacht immers maar op 1 ding tegelijk richten. Dus simple as it sounds, als je aandacht ligt op bijvoorbeeld je ademhaling -welke altijd in het nu is-, kan hij niet liggen bij iets in de toekomst of het verleden. Zo eenvoudig is het echt. Maar niet makkelijk. En het lukt en hoeft ook zeker niet de hele dag. Soms moeten we wel even nadenken over wat is geweest of over wat komt. Maar laat dit dan alleen zijn op de momenten dat het je ook echt verder brengt. Wanneer je bewust iets evalueert of echt iets wilt plannen. Al die andere keren brengt het je vaak enkel onrust.

Hiernaast geloof ik erin dat bovenstaande vooral op bewust niveau plaatsvindt. Je merkt op wat je denkt en shift je focus bewust naar het nu. Dat helpt je voor een deel zeker loslaten. Maar onbewust liggen er ook zoveel emoties en overtuigingen opgeslagen die onze controlebehoefte doen stijgen. Gevoelens en ideeën die way back gaan. Die ontstaan zijn door allerlei ervaringen die je in je leven hebt opgedaan. En daar kun je met je hoofd niet bij. Daar is meer voor nodig. En dan kom je dus op een dieper niveau van loslaten. Iets waar meditatie al heel veel kan doen, en waar ik gisteren ook een waardevolle ervaring in opdeed…

Een paar dagen geleden besloot ik namelijk spontaan om gisterenavond deel te nemen aan een grouphealing sessie bij Marissaklouwer. Ja HEALING. Met mantra’s zingen, meditatie en op een heel diep niveau de connectie met je zelf en anderen opzoeken. Dat soort dingen. Ik moest er even voor naar Zandvoort rijden, maar wat was dit het waard! En ergens, als ik dit zo opschrijf, komt weer die angst naar boven. Angst voor afwijzing. Wat zullen mensen wel niet denken als ik dit deel? Ben ik dan toch nog bang als ‘te zweverig’ beschouwd te worden? Misschien. Maar waar ik blij mee ben, is dat ik me er bewust van ben dat deze angst in mij bestaat. Een van de oefeningen die we gisteren deden liet mij dit o.a. heel goed inzien. Dat ik nog heel sterk de neiging heb om vooral bezig te zijn wat anderen van mij vinden. AUW! Ja, dan stromen de tranen wel even… dat is echt even confronterend. Maar ook ZO fijn. Want dat betekent dat het loskomt. Dat het er mag zijn. En wat er mag zijn…. Krijgt de kans om te verdwijnen. Tijdens de rest van de sessie deed muziek zijn werk terwijl ik ontspannen lag en steeds opnieuw inzoomde op wat ik voelde in mijn lijf. Ik had het koud, dan weer warm, emoties kwamen op en verdwenen weer… ik voelde letterlijk dat alle gevoelens er even mochten zijn en daarna weer verdwenen. Eenmaal thuis was ik doodmoe, maar voelde ik me ook ‘schoon’ en energiek. Ik had echt dingen losgelaten. En soms valt dat gewoon niet echt met woorden – met ons hoofd – uit te leggen.

Dat is gewoon iets wat je voelt… Met mijn beide benen op de grond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.